Κάθε Τετάρτη, η διαδρομή προς την Αγία Παρασκευή είναι μια καλά δομημένη τελετουργία. Τα τελευταία συνειδητά πράγματα που κάνω είναι να πατήσω το κουμπί του ασανσέρ και να μπω μέσα. Μετά, οδηγούν τα πόδια μου, κάτω στο δρόμο όλο ίσια μπροστά μέχρι την Ιακωβίδου, μετά αριστερά, περνώντας απέναντι, μετά μπροστά από το Κοσμικόν και κάτω από τις γραμμές, και έπειτα στην αποβάθρα. Πηγαίνω πάντα στο πρώτο ή στο δεύτερο βαγόνι, τέρμα κάτω, για να μη χάνω χρόνο στο Μοναστηράκι με την έξοδο για μετρό. Μετά, ορθοστασία δεξιά στις κυλιόμενες σκάλες, ζιγκ ζαγκ στον κόμβο κάτω από την Ερμού, δεξιά στις κυλιόμενες και πάλι, και μετά αργά βήματα στην αποβάθρα ψάχνοντας ένα κενό στη γραμμή του κόσμου. Έπειτα η διαδρομή περνάει σαν όνειρο – Σύνταγμα, Ευαγγελισμός, Μέγαρο Μουσικής…μεγάλο κενό, Χαλάνδρι. Στις σκάλες πάντα δεξιά. βγαίνω στη Γαρυττού, το απαραίτητο ακροβατικό για να γλιτώσω τον κάδο σκουπιδιών, αριστερά στη Χίου όλο κάτω, το αργόσχολο καφενείο, δεξιά Δερβενακίων περνώντας το δρόμο με προσοχή, αριστερά Σαλαμίνος όλο κάτω προσπαθώντας να περπατάω μέσα στις σκιές για να μειώσω την ποσότητα ιδρώτα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η ρουτίνα είναι τόσο ισχυρή που μερικές φορές βλέπω τα ίδια άτομα να τρέχουν να προλάβουν την πόρτα πριν κλείσει, να δένουν το ποδήλατό τους στη διαμορφωμένη θέση, να κάθονται στο καφενείο.

Παρ’ όλα αυτά έχει κάτι το γοητευτικό, δηλαδή το γεγονός ότι όλα αυτά γίνονται αυτόματα, θα μπορούσαν να γίνουν και χωρίς οπτικό ερέθισμα, οι κινήσεις είναι τυποποιημένες και γίνονται πάση θυσία. Τουλάχιστον όταν έφτιαχναν τους σταθμούς του ηλεκτρικού και έπρεπε να κάνεις ανόητες παρακάμψεις των σκαμμένων αποβαθρών είχε λίγο σασπένς.