Κάτω από την πλατεία, ένα αποκρουστικό τέρας φωλιάζει και μουγκρίζει. Έχει οχτώ απαίσια πλοκάμια που απλώνονται και ξεφυτρώνουν από το έδαφος γύρω από την πλατεία, και τεράστια βράγχια που αναδίδουν το θανατερό του άρωμα. Το βράδυ, λίγο πριν κλείσει τα μάτια του, οι κυλιόμενες σκάλες κυλούν νωχελικά και τρίζουν κουρασμένες, πιάνοντας χαρτάκια και εισιτήρια στα δικά τους σαγόνια. Τα φώτα κλείνουν ένα-ένα, τα κάγκελα κατεβαίνουν, και το αποκρουστικό τέρας γυρίζει πλευρό και σκεπάζεται με το τσιμεντένιο του πάπλωμα, ενώ παρασιτοειδή υπανθρωπάρια καθαρίζουν την πλάτη του και τη βουρτσίζουν με νερό και σαπούνι.